Dit wordt de eerste bemande missie die sinds het Apollo-tijdperk rond de maan reist. De astronauten vliegen langs de verre zijde van de maan om levensondersteunende systemen en navigatiesystemen te testen.
NASA verplaatst zaterdag zijn hoogste en krachtigste raket van het assemblagegebouw naar het lanceerplatform. Een van de belangrijkste mijlpalen van het agentschap op weg naar de maan.
In een langzame, zorgvuldig gechoreografeerde operatie moet het Space Launch System, met bovenop het Orion-ruimtevaartuig, op 6 februari worden gelanceerd.
De uitrol dit weekend stelt ingenieurs in staat om te beginnen met de laatste integratie, tests en volledige lanceerrepetities, inclusief simulaties van het voltanken en de aftelprocedures, voordat de raket wordt vrijgegeven voor de vlucht.
Cruciaal voor de missie is het Space Launch System, of SLS, een zware draagraket die is ontworpen om astronauten en grote ladingen voorbij de lage baan om de aarde te sturen.
Het SLS, dat hoger is dan het Vrijheidsbeeld en meer stuwkracht heeft bij de lancering dan welke raket dan ook ooit eerder, is gebouwd om mensen dieper de ruimte in te brengen dan NASA sinds het Apollo-tijdperk is gegaan.
Boven op de raket is het Orion-ruimtevaartuig gemonteerd, een bemanningscapsule die is ontworpen om astronauten gedurende missies van weken achtereen te huisvesten.
Orion is uitgerust met een versterkt hitteschild om de extreme temperaturen bij terugkeer in de aardatmosfeer te doorstaan, en met systemen die de bemanning beschermen tegen straling en de omstandigheden in de diepe ruimte.
Samen vormen SLS en Orion de ruggengraat van het Artemis-programma van NASA: een reeks missies die bedoeld is om mensen naar de maan terug te brengen en daar een langdurige aanwezigheid op te bouwen.
John Pernet-Fisher, onderzoeksmedewerker aan de University of Manchester, zegt dat de aanstaande missie een belangrijke stap betekent voor de bemande ruimtevaart.
"Dit is een enorme mijlpaal voor NASA en het Artemis-programma, omdat dit de eerste keer zal zijn dat een bemanning van mensen de verre zijde van de maan te zien krijgt, en het is zo’n belangrijke mijlpaal in NASA’s uiteindelijke doel om weer twee voeten, menselijke voeten, op het maanoppervlak te krijgen," zei hij.
Artemis I, die in 2022 vloog, was een onbemande testmissie die Orion rond de maan stuurde om te bewijzen dat de raket en het ruimtevaartuig veilig in de diepe ruimte konden opereren en naar de aarde konden terugkeren.
Artemis II, de missie die nu richting lancering gaat, zal de eerste zijn die astronauten aan boord heeft.
De bemanning zal niet op de maan landen, maar langs een boogvormig traject om de maan heen vliegen voordat ze terugkeert naar huis. Ondertussen worden levensondersteunende systemen, navigatie en communicatie met mensen aan boord getest.
Pernet-Fisher legt uit hoe het nieuwe systeem voortbouwt op eerdere ruimtevaartprogramma’s: "SLS en de Orion-module die erbovenop komt te staan, zijn in feite de volgende generatie rakettechnologie. In de Apollodagen hadden we de Saturn V met de Apollo-module bovenop."
“Dit zijn de moderne tegenhangers, en met name het SLS, het Space Launch System, is zo ontworpen dat het zo’n grote raket is dat hij uiteindelijk misschien zelfs nog iets verder kan komen in de toekomst. Als NASA deze koers aanhoudt, zouden we missies naar Mars kunnen zien, we zouden dingen dieper de ruimte in kunnen zien gaan; zo is bijvoorbeeld gesuggereerd dat hij krachtig genoeg is om bijvoorbeeld Jupiter te bereiken,” voegde hij daaraan toe.
Latere missies zullen verder gaan dan alleen het voorbijvliegen van de maan.
Van Artemis III wordt verwacht dat het astronauten op het maanoppervlak laat landen, met als doel de zuidpool van de maan, een gebied waarvan wordt gedacht dat er waterijs voorkomt dat kan worden gebruikt voor drinkwater, zuurstof en raketbrandstof.
Artemis IV en daaropvolgende missies moeten helpen bij de assemblage van de Lunar Gateway, een klein ruimtestation in een baan rond de maan dat zou dienen als springplank voor landingsmissies en wetenschappelijk onderzoek.
NASA ziet de maan als een proeftuin voor toekomstige reizen naar Mars.
Door verder van de aarde en voor langere perioden te opereren, hoopt het agentschap de technologieën, habitats en levensondersteunende systemen te testen die nodig zijn voor reizen in de diepe ruimte.
“Het is primair ontworpen om mensen naar de maan te brengen, maar zoals ik zei, het heeft die extra capaciteit met de potentie om verder te gaan dan de maan zelf. Dus, zoals ik zei, mogelijk naar Mars, mogelijk naar Jupiter. Het heeft de potentie om bijvoorbeeld telescopen de diepe ruimte in te brengen voor waarnemingen in de diepe ruimte. De focus ligt in de eerste plaats op de integratie met Orion... en met deze specifieke configuratie naar de maan te gaan.”
Onderzoekers zeggen dat programma’s als Artemis, naast verkenning, vaak ook bredere voordelen opleveren. Technologieën die voor ruimtevaartmissies zijn ontwikkeld, hebben in het verleden geleid tot vooruitgang in materialen, veiligheidssystemen en techniek die op aarde worden gebruikt.
“Dat hebben we zeker gezien met Apollo... er zijn enorme technologische innovaties geweest die vervolgens zijn doorgedrongen tot het grote publiek. Veel dingen die we tegenwoordig vanzelfsprekend vinden, zoals brandonderdrukkingstechnologie, heel simpele dingen, zaken als reddingsdekens bijvoorbeeld,” zei hij.
“En dus zien we door het nastreven van grote, ambitieuze doelen een technologische winst voor de samenleving als geheel, en kunnen er nieuwe innovaties ontstaan. Dat is een belangrijke reden om op deze manier door te gaan met verkennen.”
Na de uitrol van het lanceerplatform verschuift NASA’s aandacht van assemblage naar de laatste controles, waarmee het volgende hoofdstuk van de menselijke verkenning weer een stap dichter bij de lancering komt.
(Picture: Artemis I op lanceerplatform 39-B in Kennedy Space Center, Florida, in augustus 2022)
(RK/©️Euronews/Vertaling en adaptatie: The Press Junction/Illustratie: picture alliance / Newscom | Joe Burbank)