De meervoudig voor een Oscar genomineerde film Hamnet is een aangrijpend eerbetoon aan verscheurend verlies en aan de mogelijkheid dat genezing via kunst kan komen. Euronews Culture koos Hamnet als film van de week.
Huilen, of niet huilen, dát is de vraag.
Eigenlijk niet, want tranen zullen hoogstwaarschijnlijk vloeien bij Chloé Zhao’s verfilming van Maggie O’Farrells historische roman “Hamnet”, waarin William en Agnes Shakespeare (Paul Mescal, Jessie Buckley) de vroege dood van hun elfjarige zoon (Jacobi Jupe) moeten verwerken.
De tragedie die het koppel treft, slaat hun huwelijk in stukken: William vertrekt naar Londen om aan zijn toneelstukken te werken, terwijl Agnes achterblijft om hun twee dochters op te voeden. De gebeurtenis raakt bovendien vervlochten met een van de grootste toneelstukken ooit geschreven.
Veel meer hoeft er over het plot niet gezegd te worden, want waar Hamnet vooral in uitblinkt, is hoe Mescal en Buckley verwoestende innerlijke onrust weten over te brengen – en dat doen ze met verve. Vooral Buckley slaagt erin om de verstikkende wurggreep van rouw in elk fysiek gebaar en elke uitgesproken zin voelbaar te maken, zodat de verlammende pijn van het verdriet je rechtstreeks raakt.
Ook Zhao verdient lof: ze slaat niet door in zwaar aangezette decors en maakt van Hamnet gelukkig geen herkomstverhaal van Hamlet, noch een jubelende schets van een door tragedie getroffen literair genie. Net als in haar eerdere films – The Rider en Nomadland – richt ze zich op wat je randfiguren zou kunnen noemen, eerder dan op de mensen in de spotlights, en geeft ze Agnes dus de hoofdrol.
Toch wringt er iets.
Er valt niet te ontkennen dat Hamnet een vlijmscherpe beschouwing is over de dood en de manier waarop kunstenaars hun diepe verdriet in kunst kunnen omzetten. Maar rouw is een complex en rommelig proces, niet alleen van loslaten, maar ook van toelaten dat de mensen die we zijn kwijtgeraakt deel van ons worden. Hamnet raakt dat allemaal wel aan zonder volledig in goedkope sentimentaliteit te vervallen, maar er was meer subtiliteit nodig om niet te simplificeren hoe het helingsproces vaak pijnlijker kan zijn dan de oorspronkelijke wond.
Van de epigraaf waarin wordt uitgelegd dat ‘Hamnet’ en ‘Hamlet’ in wezen dezelfde naam zijn (fijn dat die er was, anders was iedereen vast even helemaal de kluts kwijt) tot de soms erg zwaar aangezette symboliek en de overdadige momenten van OSCARCLIP-ACTEERWERK-MET-GESCHREEUW: er zit een botheid in Hamnet die wringt met de gelaagde emoties waar de film mee worstelt.
Dat culmineert in de finale, waarin Agnes naar Londen reist om een opvoering van Hamlet bij te wonen. Ze heeft het werk van haar man nog nooit gezien, en dit moet het sleutelmoment zijn: een scène die had kunnen gaan over de toe-eigening van pijn, maar uiteindelijk een voertuig voor catharsis en wedergeboorte wordt. Buckley maakt het opnieuw hartverscheurend. Tegelijk voelt het als een veel te opzichtig opgezette poging om de traanbuizen van het publiek volledig tot moes te slaan – zeker wanneer Max Richters ‘On The Nature Of Daylight’ inzet.
Richter, die ook de originele en prachtig etherische score voor de film componeerde, is een van de belangrijkste musici van deze tijd, en zijn aangrijpende nummer uit ‘The Blue Notebooks’ maakt dat album uit 2004 tot een van de grootste werken van de 21e eeuw. Maar de keuze om het hier in te zetten, komt onhandig over. En erger nog: manipulatief.
Had ‘On The Nature Of Daylight’ niet al in zoveel films en series gezeten (Stranger Than Fiction, Shutter Island, Arrival, The Handmaid’s Tale, The Last Of Us, om er maar een paar te noemen), dan had het kunnen werken. Stilte had hier ook volstaan om het moment kracht te geven. Maar inmiddels is het uitgegroeid tot een soort filmische snelcode voor: “Ben je al aan het huilen? Zo niet, pak dan maar vast de zakdoekjes, want nu komt het!” – en dat maakt het drama goedkoper en legt de meer exploiterende kanten van de film pijnlijk bloot.
Toegegeven, delen van Hamnet emotioneel manipulatief noemen, is voorbijgaan aan het feit dat alle films in zekere zin emotionele manipulatie zijn. Alleen slagen sommige films erin precies de juiste snaar te raken, terwijl Hamnet er onophoudelijk aan trekt, tot het punt waarop de kunstmatigheid onmiskenbaar wordt.
Hamnet draait nu in de bioscoop.
(©Euronews 2026/Managing Editor: Martina Ribeiro - The Press Junction/Illustratie: ©Max Muselmann via Unsplash)