Franse wetenschappers hebben manier gevonden om menselijk kraakbeen te reconstrueren uit appels

©Priscilla Du Preez via Unsplash

Een appel per dag houdt niet alleen de dokter weg. In Frankrijk zou hij hem zelfs kunnen helpen om kraakbeen te herstellen. Dat is immers het concrete resultaat van een studie, gepubliceerd in het Journal of Biological Engineering, die laat zien dat het mogelijk is menselijk kraakbeen te verkrijgen uit gedecellulariseerde appels. 

Het onderzoek werd uitgevoerd door een team van de Université de Caen Normandie en vormt een belangrijke stap binnen de weefselengineering, de tak van de regeneratieve geneeskunde die erop gericht is in het laboratorium biologisch weefsel te kweken om beschadigde lichaamsdelen te herstellen.

Hoe je menselijk kraakbeen uit appels maakt

De kern van de ontdekking is een proces dat decellularisatie wordt genoemd. Daarbij wordt de appel ontdaan van zijn cellen, terwijl de natuurlijke driedimensionale structuur intact blijft: een soort microscopische steiger, die voornamelijk uit cellulose bestaat.

Deze poreuze structuur is ideaal om menselijke cellen op te nemen. De onderzoekers hebben er stamcellen en kraakbeenvoorlopercellen op “gezaaid” en die onder gecontroleerde omstandigheden in het laboratorium gekweekt. De cellen hechtten zich aan de plantaardige matrix, begonnen zich te vermenigvuldigen en, nog interessanter, produceerden kraakbeenachtige extracellulaire matrix – een teken dat ze daadwerkelijk kraakbeenweefsel vormden.

Histologische en moleculaire analyses bevestigden de differentiatie tot chondrocyten, de typische cellen van kraakbeen. In sommige gevallen, met name bij cellen die afkomstig waren uit het perichondrium van de oorschelp, vond de kraakbeenvorming zelfs plaats zonder specifieke hypoxische omstandigheden. Dat technische detail versterkt het toepassingspotentieel van de techniek. De appel wórdt dus geen kraakbeen, maar fungeert als natuurlijke “brug” die menselijke cellen in staat stelt zich te organiseren en om te vormen tot kraakbeen.

Belangrijk om te benadrukken is dat biomaterialen van plantaardige oorsprong enorme voordelen hebben. Ze zijn overvloedig aanwezig, goedkoop, makkelijk verkrijgbaar en in eerdere studies al bewezen compatibel met zoogdiercellen. Er zijn geen menselijke donoren voor nodig, ze brengen niet de ethische en logistieke problemen met zich mee die bij klassieke transplantaties spelen en ze kunnen worden aangepast aan de vorm van het weefsel dat moet worden gereconstrueerd.

Kraakbeen is, zoals bekend, een weefsel dat moeilijk regenereert. Gewrichtsletsels, artritis, artrose, neus- of oorschelptrama’s: eenmaal beschadigd heeft het lichaam grote moeite het spontaan te herstellen. En gezond weefsel vinden voor transplantaties is allesbehalve eenvoudig, zowel door het tekort aan donoren als door compatibiliteitsproblemen. In die context is het gebruik van een simpele appel als biologische steiger niet alleen vindingrijk, maar ook een kleine groene revolutie in de regeneratieve geneeskunde.

Mogelijke toepassingen: gewrichten, neus, oor

De vooruitzichten zijn heel concreet. De onderzoekers wijzen op mogelijke toepassingen bij het herstellen van gewrichtskraakbeen dat is beschadigd door trauma’s of degeneratieve aandoeningen zoals artrose. Maar daar blijft het niet bij.

De techniek zou ook kunnen worden gebruikt voor de reconstructie van neuskraakbeen na oncologische ingrepen of trauma’s, of voor het kraakbeen van het oor, waar de driedimensionale vorm cruciaal is. Het team bekijkt inmiddels ook andere planten en plantaardige structuren om te bepalen welke natuurlijke architecturen het meest geschikt zijn voor de reconstructie van specifieke menselijke weefsels. Onder de kandidaten is er ook bleekselderij, die door zijn vorm nieuwe mogelijkheden zou kunnen bieden.

(Journal of Biological Engineering via GreenMe.it 2026/Managing Editor: Martina Ribeiro - The Press Junction/Illustratie: ©Priscilla Du Preez via Unsplash)