"Het zal voor Spanjaarden moeilijk zijn dit trauma te verwerken", zegt een overlevende van de treinramp in Spanje tegen Euronews.
Javier Garcia, een verpleegkundige, zat in een van de twee treinen die zondag frontaal op elkaar botsten. Daarbij kwamen minstens 42 mensen om het leven. Heel Spanje liep traumatische schade op, een land waar treinreizen symbool staan voor mobiliteit. Hij deelde zijn verhaal met Euronews.
Spanje werd zondag getroffen door een van de zwaarste treinrampen uit de recente geschiedenis van het land. Tweeënveertig mensen zijn om het leven gekomen en van meer dan 40 mensen is nog altijd niets vernomen. Gisteravond vond in Barcelona opnieuw een treinongeluk plaats, waarbij één persoon om het leven kwam en meer dan dertig gewonden vielen.
In een van de twee treinen die bij de botsing van zondag betrokken waren, de Iryo, zat Javier Garcia Iglesias, een 37-jarige verpleegkundige uit Madrid. Hij reisde van Córdoba naar de Spaanse hoofdstad. Euronews sprak met hem over de ramp, die volgens hem "nog steeds niet helemaal is doorgedrongen".
Garcia beschrijft hoe lang het duurde voordat hij besefte wat er was gebeurd: "Ik dacht dat de trein over iets heen was gereden en ik had niet door dat er nog een trein bij betrokken was, tot anderhalf uur later."
Hij begon pas te beseffen hoe groot de ramp was toen via de omroepinstallatie in de trein werd gevraagd om medisch personeel en mensen met EHBO-kennis zich te melden in de achterste rijtuigen. Net als vele anderen snelde hij daarop naar achteren om te helpen.
"Het ergste is mij bespaard gebleven"
"Toen ik achterin de trein kwam, zag ik rook, overal koffers en een persoon die overleden was. Toen drong het pas tot me door dat het veel ernstiger was dan ik had gedacht", vertelt hij. Hij voegt eraan toe dat hem het ergste bespaard is gebleven omdat hij "in wagon 4 zat en niet in wagon 8".
Het grootste deel van de medische hulpverlening vond buiten de trein plaats. Hulpverleners zoals Javier moesten "de ruiten van de trein inslaan om naar buiten te kunnen komen", herinnert hij zich. Hij wijst er ook op dat de situatie, bij gebrek aan goed materiaal, leek op "geneeskunde in oorlogstijd".
Buiten herinnert hij zich niet alles wat er gebeurde, maar hij legt uit dat "sommige passagiers gekneld zaten tussen de stoelen en we hen er niet uit kregen. Daardoor kregen mensen die we wél konden bereiken voorrang, totdat de medische teams arriveerden."
"Ik weet niet eens meer hoe lang het duurde, maar het leek eindeloos. We stonden midden in niemandsland", voegt hij eraan toe.
"Iedereen die iets kon doen, heeft geholpen"
Na verloop van tijd hoorden Javier en de passagiers om hem heen dat er twee treinen bij het ongeluk betrokken waren en dat veel mensen het niet hadden overleefd.
Ondanks de tragedie zegt Javier dat de menselijkheid die iedereen liet zien hem het meest zal bijblijven: "Iedereen die iets kon doen, heeft geholpen, en mensen uit het nabijgelegen dorp brachten ons eten en water."
Na enkele uren was zijn hulp niet langer nodig en werd hij met een bus van het spoorwegbedrijf naar Madrid gebracht, zijn eindbestemming en de stad waar hij ploegendiensten draait als parttime verpleegkundige. De rest van de tijd woont hij in Fuensalida, een stadje in de provincie Toledo.
Hij zegt dat het nog wel even zal duren voordat hij weer in een trein stapt. Dat geldt volgens hem ook voor andere Spanjaarden: "Zoals bij ieder trauma zal het moeilijk zijn om dit te boven te komen."
(RK/©️Euronews/Vertaling en adaptatie: The Press Junction/Illustratie: picture alliance / Anadolu | Burak Akbulut)