YouTube-ingenieur liet auto rijden op 500 batterijen uit wegwerp‑e-sigaret

© Elsa Olofsson via Unsplash

Er zijn voorwerpen die ons leven binnenkomen met de belofte ons het leven gemakkelijk te maken, maar die er net zo snel weer uit verdwijnen. Wegwerp‑e-sigaretten zijn een van de duidelijkste voorbeelden van deze hedendaagse paradox: een paar dagen gebruik, een perfect werkende lithiumbatterij en dan de geluidloze reis naar de vuilnisbak.

In die kleine, kleurrijke cilindertjes schuilt echter iets waar we zelden bij stilstaan: een oplaadbare batterij, ontworpen om energie op te slaan, die na enkele honderden trekjes ongebruikt in de afvalstroom belandt.

Precies vanuit die tegenstelling besloot een jonge Britse ingenieur iets te doen dat zo uit een roman over een nerd die in zijn garage experimentjes uitvoert lijkt te komen: honderden batterijen uit wegwerp‑e-sigaretten redden en ze gebruiken om een elektrische auto aan te drijven. Zijn naam is Chris Doel, 27 jaar, en hij omschrijft zichzelf op een manier die al veel over het personage zegt: "het ingenieurskundige equivalent van een gestoorde wetenschapper". En afgaande op wat hij in elkaar heeft weten te zetten, valt daar weinig tegenin te brengen.

Batterijen uit wegwerp‑e-sigaretten

Het verhaal begint met een vrij eenvoudige vraag: hoeveel energie gooien we elke dag weg zonder dat we het doorhebben? Chris Doel werkt als ingenieur en begon met technische nieuwsgierigheid te kijken naar de wegwerp‑e-sigaretten die zich opstapelen in prullenbakken en bij speciaalzaken. In elk apparaat zit een kleine oplaadbare lithiumbatterij. Die is ontworpen voor talloze laadcycli, maar is toch bestemd om na kort gebruik op de vuilstort te belanden.

Het idee ontstond bijna als een grap: die batterijen terugwinnen en er een enorme thuisaccu mee bouwen. Dus meldde hij zich in mei vorig jaar bij een e-sigaretwinkel in zijn buurt met een ongebruikelijk verzoek: of hij de apparaten mocht inzamelen die klanten hadden ingeleverd. De exemplaren die detaillisten simpelweg "returns" noemen, oftewel teruggekomen producten die afgevoerd zouden worden. Hij ging naar huis met zakken vol, zo’n 2.000 wegwerp‑e-sigaretten.

Daarna begon het echte werk, dat meer geduld dan genialiteit vraagt: ieder apparaat afzonderlijk demonteren, de lithiumbatterij eruit halen, testen en bewaren. Zes maanden lang bracht Chris zijn avonden in zijn vrije tijd op precies die manier door. Uiteindelijk had hij honderden perfect werkende cellen verzameld. Daarvan gebruikte hij er 500, die hij in een complex systeem onderbracht: groepen batterijen die parallel geschakeld en vervolgens in serie verbonden zijn. Voor het geheel ontwierp hij zelf een beschermende behuizing die hij maakte met behulp van 3D‑printen.

Het resultaat was een enorme thuisbatterij. Toen hij die tijdens de eerste test op zijn huis aansluitte, werkte het experiment beter dan verwacht: de woning bleef ongeveer acht uur van stroom voorzien voordat de energie op was. Een resultaat dat hem op een nieuw idee bracht. Ambitieuzer. En een stuk krankzinniger.

Het experiment dat zelfs ingenieurs verbaasde

De volgende stap kwam tijdens een gesprek met een collega. Chris vertelde dat hij graag een elektrisch voertuig zou voeden met het batterijpakketsysteem uit de e-sigaretten. Het probleem was echter technisch: moderne elektrische auto’s draaien op hoogspanningssystemen, vaak rond de 400 volt. Veel te veel voor zijn opstelling.

De oplossing kwam met een idee dat even simpel als briljant was: een elektrisch autootje zoeken met een veel kleinere batterij. Zo kocht Chris een G-Wiz uit 2007, een micro‑elektrische auto die onder meer bekend staat omdat Top Gear hem ooit uitriep tot de slechtste auto van het jaar. Geen hoogstandje van automobiele engineering, maar wel perfect voor zijn proef.

Dit kleine wagentje werkt namelijk op een batterij van slechts 48 volt. Chris betaalde er ongeveer 800 pond voor en begon aan de ombouw. Vijf maanden lang besteedde hij elke vrije minuut aan het project: vijf uur per dag na werktijd doordeweeks en tot wel twaalf uur in het weekend. Hij haalde de volledige elektrische installatie van de auto uit elkaar, legde alle bekabeling opnieuw aan en ontwierp een veiligheidssysteem om eventuele problemen met de batterijen in te dammen.

Het met cellen uit wegwerp‑e-sigaretten gebouwde batterijpakket werd in een grote, beschermende behuizing ondergebracht, ontworpen om zelfs het slechtst denkbare scenario te doorstaan. Chris windt er geen doekjes om: als er iets misgaat, wil je dat de vlammen binnen een geïsoleerde structuur blijven. Uiteindelijk was het tijd voor de proefrit. De kleine G‑Wiz kwam in beweging.

Twee uur achter elkaar legde de auto ongeveer 18 mijl (bijna 29 kilometer) af, uitsluitend op de energie die in de e-sigaretbatterijen was opgeslagen. De topsnelheid lag rond de 80 km per uur, meer dan genoeg voor een stedelijke microcar die twee volwassenen en twee kinderen kan vervoeren. En dat alles dankzij batterijen uit apparaten die bedoeld zijn om maar een paar dagen mee te gaan.

Van proefopstelling naar dagelijks gebruik

Een project als dit brengt onvermijdelijk bepaalde risico’s met zich mee, zeker als je het hebt over honderden lithiumbatterijen die samen worden geschakeld. Daarom besloot Chris Doel een specifieke verzekering af te sluiten, waar hij zo’n 700 dollar voor een jaar dekking aan kwijt was. Een bedrag dat hij zelf verrassend laag vond, gezien het experimentele karakter van het project.

Na de test werd het batterijpakket met de e-sigaretten weer verwijderd. Inmiddels rijdt de microcar met twee Tesla‑batterijmodules, aangestuurd door aangepaste software die het elektronische systeem van het voertuig laat denken dat het om een Tesla Model 3 gaat. Het resultaat is dat de kleine G‑Wiz inmiddels zijn dagelijkse auto is geworden. Ondertussen blijft Chris zijn experimenten documenteren op zijn YouTube-kanaal. Aan de meer dan 160.000 abonnees laat hij elke technische stap van zijn projecten zien.

Achter dit verhaal schuilt ook een bredere reflectie op een voorwerp dat we tegenwoordig overal tegenkomen: de wegwerp‑e-sigaret. Chris Doel steekt zijn mening niet onder stoelen of banken. Hij ziet deze apparaten als een van de duidelijkste voorbeelden van geplande veroudering in de wereld van consumentenelektronica. In elke e-sigaret zit een oplaadbare batterij en waardevolle materialen, maar het hele apparaat is ontworpen om slechts enkele dagen mee te gaan. Het resultaat is een groeiende berg elektronisch afval die lastig terug te winnen is.

Het experiment van de Britse ingenieur maakt één ding glashelder: zelfs de meest banale voorwerpen bevatten energetische hulpbronnen die we vaak over het hoofd zien. Het enige wat nodig is, is iemand die nieuwsgierig genoeg is om ze open te maken, uit elkaar te halen en echt te kijken wat erin zit. En misschien is dat wel het interessantste aan dit hele verhaal: de technologie die we elke dag weggooien, zegt veel meer over ons en onze tijd dan op het eerste gezicht lijkt.

(©GreenMe.it 2026 / Managing Editor: Rob Kruiswinkel - The Press Junction /Picture: © Elsa Olofsson via Unsplash)